Liczby po norwesku: od 0 do 100, tysiące, liczebniki porządkowe, ceny i lata

Liczb od 0 do 20 trzeba się po prostu nauczyć na pamięć. Wskazówki wymowy są przybliżone; y w sytten wymawia się z zaokrąglonymi ustami, jak niemieckie ü.

• null

  0

• en

  1

  „ett” przed rzeczownikami nijakimi: ett hus (dom).

• to

  2

  Brzmi jak „tu”.

• tre

  3

• fire

  4

  Brzmi „fire”, nie jak po angielsku.

• fem

  5

• seks

  6

  Tak, naprawdę: „seks” to po norwesku sześć.

• sju

  7

  Brzmi „szu”. Poprawne jest też „syv”.

• åtte

  8

  Brzmi „otte”.

• ni

  9

• ti

  10

• elleve

  11

  Zwykle „elwe”.

• tolv

  12

  Brzmi „tol”: v się nie wymawia.

• tretten

  13

• fjorten

  14

  Mniej więcej „fiorten”.

• femten

  15

• seksten

  16

  Brzmi „sejsten”.

• sytten

  17

  Mniej więcej „süten”.

• atten

  18

• nitten

  19

• tjue

  20

  „tj” to miękki dźwięk zbliżony do polskiego „ś”: „śue”.

Jedynka zmienia się zależnie od rodzaju rzeczownika: en bil (samochód), ett hus (dom), a jeśli używasz rodzaju żeńskiego, ei jente (dziewczyna). Przy liczeniu na głos mówi się en. Szczegóły znajdziesz w artykule o rodzajnikach w języku norweskim.

Mówisz dziesiątki, a potem jedności, wszystko razem w jednym słowie: tjueen (21), trettifem (35), åttisju (87). Kolejność jest taka sama jak w polskim „trzydzieści pięć”, tylko pisze się łącznie.

To tradycyjny system, w którym jedności idą przed dziesiątkami: femogtjue („pięć i dwadzieścia”) zamiast tjuefem dla 25 – tak jak dziś liczą Niemcy. Od lat 50. oficjalna kolejność to dziesiątki najpierw, ale starą formę wciąż słychać, zwłaszcza u starszych osób i w niektórych regionach.

• tjuefem

  25 (obecna oficjalna forma)

• femogtjue

  25 (stara forma)

  Także „fem og tyve”.

• tyve

  20 (dawniej)

  Dziś normą jest „tjue”.

• tredve

  30 (dawniej)

  Dziś normą jest „tretti”.

Nie musisz jej używać, ale warto ją rozumieć. Za to syv (7) jest tak samo poprawne jak sju i zobaczysz je w wielu tekstach.

Mówi się hundre (100), tusen (1000) i en million (1 000 000), a przed ostatnią częścią, jeśli jest mniejsza niż 100, wstawia się og („i”): to hundre og femti (250). Na piśmie tysiące oddziela się spacją, a ułamki przecinkiem, tak jak w polskim: 2,5 czyta się to komma fem.

• hundre og en

  101

• to hundre og femti

  250

• ni hundre og nittini

  999

• tusen og fem

  1005

• tre tusen fire hundre og tjue

  3420

• to millioner

  2 000 000

  W liczbie mnogiej: millioner.

• en milliard

  miliard

  Tak samo jak po polsku.

Większość tworzy się końcówką -de albo -ende, ale pierwsze są nieregularne. Na piśmie skraca się je kropką, tak jak w polskim: 1. = første, dlatego święto narodowe 17 maja zapisuje się 17. mai i czyta syttende mai.

Liczebniki porządkowe przydają się przede wszystkim w datach; zobacz dni tygodnia i miesiące po norwesku.

Ceny podaje się w koronach (kroner, skrót kr): 49 kr to førtini kroner. Lata zwykle dzieli się na dwie części: 1990 to nittennitti, a 2026 to tjuetjueseks albo to tusen og tjueseks – obie formy są normalne.

• Det koster førtini kroner.

  To kosztuje 49 koron.

• Det blir hundre og tjueni femti.

  Razem 129,50.

  Øre (grosze) mówi się bez nazywania ich.

• Jeg er født i nittennittifem.

  Urodziłem/urodziłam się w 1995 roku.

• Hvor gammel er du? – Jeg er trettito.

  Ile masz lat? – Mam 32 lata.

• Nummeret mitt er førtiseks, tjueto, trettitre, førtifire.

  Mój numer to 46 22 33 44.

Norweskie numery telefonów mają 8 cyfr i zwykle czyta się je parami, jak wyżej, albo cyfra po cyfrze. O wiek pyta się dosłownie „jak stary jesteś?”, a odpowiada Jeg er 32 (år) – z czasownikiem „być”, nie „mieć”.