Jaki poziom norweskiego jest potrzebny, żeby pracować jako pielęgniarka w Norwegii?

B2 to czwarty z sześciu poziomów Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego (ESOKJ), od A1 do C2. To najwyższy poziom „użytkownika samodzielnego”.

Według Rady Europy osoba na poziomie B2 rozumie główne myśli złożonych tekstów, także dyskusji technicznych ze swojej dziedziny, porozumiewa się z rodzimymi użytkownikami języka na tyle płynnie i swobodnie, że rozmowa nie sprawia trudności żadnej ze stron, oraz pisze jasne, szczegółowe teksty. W pielęgniarstwie oznacza to przeprowadzenie wywiadu, zrozumienie raportu przy zmianie dyżuru czy wyjaśnienie leczenia rodzinie pacjenta bez pomocy innego języka.

Źródło: [5]

Czterech dodatkowych wymagań, a językowe jest pierwsze: bez niego nie można przystąpić do pozostałych. Od wymogu językowego nie ma zwolnień.

1. Język: B2 we wszystkich częściach Norskprøven (egzaminu Dyrekcji ds. Szkolnictwa Wyższego i Kompetencji, HK-dir) albo „Test i norsk – høyere nivå” (Bergenstesten). Uznawane są też niektóre formy nauki po norwesku, szwedzku lub duńsku, np. norweska szkoła albo uniwersyteckie przedmioty z norweskiego z oceną C lub wyższą.
2. Kurs przedmiotów krajowych (kurs i nasjonale fag): organizacja norweskiej opieki zdrowotnej i opiekuńczej oraz prawo ochrony zdrowia, ubezpieczeń społecznych i pomocy społecznej.
3. Kurs postępowania z lekami (kurs i legemiddelhåndtering): przepisy o lekach i obliczanie dawek. Odbywa się razem z poprzednim.
4. Fagprøve: egzamin zawodowy organizowany przez USN, zwykle dwa razy w roku. Obejmuje pisemny test teoretyczny jednokrotnego wyboru, praktyczny egzamin OSCE z czterema stanowiskami i część ustną; wszystkie trzeba zdać w tym samym podejściu.

Źródło: [1], [3]

Rozporządzenie, które ustala wymóg B2, dotyczy tylko osób wykształconych poza EOG. Nie oznacza to jednak, że można pracować bez norweskiego.

Krajowy przewodnik dotyczący zatrudniania personelu medycznego mówi, że wszyscy zatrudniani w norweskiej służbie zdrowia powinni móc udokumentować norweski na poziomie B2, w mowie i w piśmie, a pracodawca odpowiada za to, by personel mówił i rozumiał po norwesku wystarczająco dobrze do bezpiecznej opieki. Ten sam przewodnik zaleca prowadzenie rozmów kwalifikacyjnych po norwesku, więc pracodawca może poprosić o potwierdzenie twojego poziomu.

Źródło: [2]

Norskprøven ma część pisemną, podzieloną na rozumienie ze słuchu, czytanie i pisanie, oraz egzamin ustny. Jest cyfrowy, a każdą część można zdawać osobno.

Są trzy wersje, zależnie od docelowego poziomu: A1–A2, A2–B1 i B1–B2. Do poziomu B2 sięga wersja B1–B2. Helsedirektoratet wymaga B2 w każdej części: nie wystarczy średni wynik.

Źródło: [4], [1]

Nie. Certyfikat SnakkTrygt potwierdza zdanie naszego egzaminu z danego poziomu i ma kod weryfikacyjny, ale nie jest dokumentem urzędowym i nie należy do egzaminów językowych uznawanych przez Helsedirektoratet.

Kurs norweskiego medycznego prowadzi od A1 do B2 ze słownictwem i sytuacjami ze szpitala i domu opieki: rozmowy z pacjentami i rodzinami, leki, przekazanie dyżuru i dokumentacja, z natychmiastową korektą tego, co piszesz.

Najpierw sprawdź swoją sytuację na stronie Helsedirektoratet, bo wymagania zależą od tego, gdzie zdobyto wykształcenie. Potem oceń, ile brakuje ci do B2, i zacznij od części, która sprawia ci najwięcej trudności: słuchania, czytania, pisania albo mówienia.

Źródło: [1]