Jaki poziom norweskiego do pracy w Norwegii? To zależy od zawodu

Nie ma ogólnego obowiązkowego poziomu. Według HK-dir formalne wymagania z norweskiego mają tylko niektóre zawody, np. w ochronie zdrowia i edukacji; w zawodach nieregulowanych o poziomie decyduje pracodawca przy zatrudnianiu.

Pracodawca nie może jednak żądać czegokolwiek. Norweska ustawa antydyskryminacyjna traktuje język jako część pochodzenia etnicznego, więc wymagany poziom musi być proporcjonalny do zadań na stanowisku i nie wyższy dla imigrantów niż dla rodzimych użytkowników. HK-dir zaleca nawet różne poziomy dla różnych umiejętności, np. B1 w mowie i A2 w piśmie.

• gode norskkunnskaper

  dobra znajomość norweskiego

  Bardzo częste sformułowanie w ogłoszeniach.

• norsk muntlig og skriftlig

  norweski w mowie i piśmie

• stillingsannonse

  ogłoszenie o pracę

• lovregulert yrke

  zawód regulowany

• arbeidsgiver

  pracodawca

W ochronie zdrowia, jeśli zdobyłeś wykształcenie poza UE/EOG, Helsedirektoratet wymaga B2 ze wszystkich części Norskprøven (lub innego uznanego egzaminu), zanim wyda autoryzację. Przy wykształceniu z UE/EOG ten przepis nie działa tak samo, ale pracodawca musi upewnić się, że twój norweski w mowie i piśmie wystarcza do bezpiecznej opieki nad pacjentami, a zalecany poziom to B2. Szczegóły opisujemy w poradniku o poziomie norweskiego dla pielęgniarek.

W przypadku nauczycieli szkół podstawowych i średnich HK-dir nie wymaga egzaminu z norweskiego do uznania kwalifikacji: to szkoła, która zatrudnia, ocenia, czy twój norweski wystarczy na danym stanowisku. Inne zawody regulowane mają własne zasady; sprawdź listę zawodów regulowanych HK-dir.

Zależy od stanowiska, ale przy pracy z klientem albo z dużą ilością dokumentów często pojawia się wymóg «gode norskkunnskaper» (dobra znajomość norweskiego), a gdy podany jest poziom, to zwykle B1 lub B2 z Norskprøven. Ponieważ Norskprøven daje osobny wynik z każdej umiejętności, możesz pokazać dokładnie to, czego potrzeba, np. wynik z mówienia.

• Obsługa klienta, handel, opieka: oczekuje się swobodnej rozmowy, często w okolicach B1–B2 w mowie.
• Biuro, administracja, praca z raportami: ważniejszy bywa norweski pisemny.
• Nawet jeśli nikt go nie wymaga, norweski bardzo pomaga na rozmowie kwalifikacyjnej, z kolegami i przy czytaniu umów oraz zasad BHP.

Tak, w niektórych przypadkach: w części firm międzynarodowych, zespołów technicznych i badawczych oraz w niektórych pracach sezonowych językiem pracy jest angielski. To jednak nie reguła, wszystko zależy od pracodawcy, a bez norweskiego masz mniej ofert do wyboru. Jeśli planujesz zostać na dłużej, zacznij się uczyć od razu: przy stałym pobycie i obywatelstwie też obowiązują wymagania z norweskiego (zobacz wymagania językowe do obywatelstwa norweskiego).

Bezpłatna nauka norweskiego i wiedzy o społeczeństwie przysługuje osobom, które mają prawo i obowiązek nauki według ustawy o integracji, głównie uchodźcom, osobom z zezwoleniem z powodów humanitarnych i części członków rodzin w ramach łączenia rodzin, w wieku 18–67 lat. Uchodźcy i ich rodziny zwykle uczą się w ramach introduksjonsprogram, gminnego programu kwalifikacyjnego.

Jeśli masz tylko obowiązek, gmina może pobrać opłatę za kurs. Zasady często się zmieniają i zależą od rodzaju zezwolenia, więc przed zapisem potwierdź swoją sytuację w gminie lub w IMDi.

Nie do samego prawa do pracy: jako obywatel UE/EOG możesz mieszkać i pracować w Norwegii bez wymogu językowego i nie masz ani prawa, ani obowiązku nauki według ustawy o integracji (kurs możesz opłacić sam). Wymagania zawodów regulowanych i pracodawców dotyczą jednak wszystkich. Jeśli zastanawiasz się, ile zajmie dojście do B1 czy B2, przeczytaj ile trwa nauka norweskiego.