Jaki poziom norweskiego jest potrzebny, żeby pracować jako opiekun medyczny (helsefagarbeider) w Norwegii?

B2 to czwarty z sześciu poziomów Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego (ESOKJ), od A1 do C2. To najwyższy poziom „użytkownika samodzielnego”.

Według Rady Europy osoba na poziomie B2 rozumie główne myśli złożonych tekstów, także dyskusji technicznych ze swojej dziedziny, porozumiewa się z rodzimymi użytkownikami języka na tyle płynnie i swobodnie, że rozmowa nie sprawia trudności żadnej ze stron, oraz pisze jasne, szczegółowe teksty. W pracy helsefagarbeider oznacza to rozumienie poleceń pielęgniarki, zgłaszanie zmian w stanie pacjenta, zapisywanie obserwacji i rozmowy z mieszkańcami domu opieki i ich rodzinami bez pomocy innego języka.

Źródło: [7]

Dwóch dodatkowych wymagań, gdy Helsedirektoratet uzna twoje wykształcenie za równoważne z norweskim, a językowe jest pierwsze: bez niego nie można zapisać się na kurs. Od wymogu językowego nie ma zwolnień.

Na ich spełnienie są trzy lata, a koszty pokrywasz sam. W odróżnieniu od pielęgniarek, lekarzy i dentystów helsefagarbeider nie musi robić kursu postępowania z lekami.

1. Język: B2 we wszystkich częściach Norskprøven (egzaminu Dyrekcji ds. Szkolnictwa Wyższego i Kompetencji, HK-dir) albo „Test i norsk – høyere nivå” (Bergenstesten). Uznawane są też niektóre formy nauki po norwesku, szwedzku lub duńsku.
2. Kurs przedmiotów krajowych (kurs i nasjonale fag): organizacja norweskiej opieki zdrowotnej i opiekuńczej, prawo ochrony zdrowia, ubezpieczeń społecznych i pomocy społecznej, rozumienie kultury i priorytety krajowe.

Źródło: [1], [2]

Nie. Od 15 stycznia 2021 roku Helsedirektoratet nie wymaga już fagprøve od helsefagarbeider wykształconych poza UE/EOG: zostają wymóg językowy i kurs przedmiotów krajowych.

Zmiana objęła także osoby, które złożyły wniosek przed tą datą i dostały pismo z wezwaniem do fagprøve. Pielęgniarki, lekarze i dentyści wykształceni poza UE/EOG nadal muszą ją zdać.

Źródło: [3]

Helsefagarbeider nie jest zawodem zharmonizowanym w UE, więc Helsedirektoratet porównuje twoje konkretne wykształcenie z norweskim kształceniem helsefagarbeider. Dodatkowe wymagania językowe i kurs dotyczą osób wykształconych poza UE/EOG. Nie oznacza to jednak, że można pracować bez norweskiego.

Krajowy przewodnik dotyczący zatrudniania personelu medycznego mówi, że wszyscy zatrudniani w norweskiej służbie zdrowia powinni móc udokumentować norweski na poziomie B2, w mowie i w piśmie, a pracodawca odpowiada za to, by personel mówił i rozumiał po norwesku wystarczająco dobrze do bezpiecznej opieki. Ten sam przewodnik zaleca prowadzenie rozmów kwalifikacyjnych po norwesku, więc pracodawca może poprosić o potwierdzenie twojego poziomu.

Źródło: [4], [1], [5]

Norskprøven ma część pisemną, podzieloną na rozumienie ze słuchu, czytanie i pisanie, oraz egzamin ustny. Jest cyfrowy, a każdą część można zdawać osobno.

Są trzy wersje, zależnie od docelowego poziomu: A1–A2, A2–B1 i B1–B2. Do poziomu B2 sięga wersja B1–B2. Helsedirektoratet wymaga B2 w każdej części: nie wystarczy średni wynik.

Źródło: [6], [1]

Nie. Certyfikat SnakkTrygt potwierdza zdanie naszego egzaminu z danego poziomu i ma kod weryfikacyjny, ale nie jest dokumentem urzędowym i nie należy do egzaminów językowych uznawanych przez Helsedirektoratet.

Kurs norweskiego medycznego prowadzi od A1 do B2 ze słownictwem i sytuacjami ze szpitala i domu opieki: rozmowy z pacjentami i rodzinami, leki, przekazanie dyżuru i dokumentacja, z natychmiastową korektą tego, co piszesz. Zanim zaczniesz, sprawdź swoją sytuację na stronie Helsedirektoratet i zacznij od części egzaminu, która sprawia ci najwięcej trudności.